Als je oren geen rust krijgen, geef dan je ogen rust: over visuele rust in een druk huishouden

Van alle dingen die je leven veranderen wanneer er kinderen komen, is dit iets waar ik maar moeilijk aan kan wennen, zelfs na 10 jaar ouderschap: het gebrek aan stilte.

Kinderen krijgen zet je leven op z'n kop, sowieso. De onbezonnen, jeugdige vrijheid die we afgeven. De enorme, soms drukkende verantwoordelijkheid die erbij komt. De bakken en bakken geduld die je moet hebben. Dat lukt nog wel allemaal. Je went eraan. Je bijt door. Het wordt onderdeel van je leven.

Maar de stilte missen is hetgene waar ik het na al die jaren nog altijd het moeilijkste mee heb. Als mijn oren geen rust kunnen krijgen, misschien mijn ogen dan wel?

Wat is visuele rust, en waarom mis je ze zonder het te beseffen

Je kent overprikkeling door geluid: een volle speeltuin, kinderen die door elkaar praten, een blaffende hond. Minder bekend, maar minstens zo belastend: visuele overprikkeling. Elke stapel, elk oppervlak dat vol ligt, elk hoekje dat 'iets nog moet gebeuren' uitstraalt, is een prikkel die je brein blijft verwerken, ook al sta je er niet bewust bij stil.

Wanneer alle ruimtes vol zijn (kasten, kamers, muren en vloeren) dan ontvangen je ogen (en dus je hersenen) continu input. Als een lopende band in de fabriek met taakjes, to do's, dingen om niet te vergeten. Ongeacht of het dringend is of niet, nodig is of niet. De input blijft komen, je hoofd blijft ontvangen.

Dat is geen kwestie van aanleg of doorzettingsvermogen. Het is een simpel gegeven: je brein kan iets dat in je blikveld ligt niet niet zien.

Drie plekken waar visuele rust het eerst verdwijnt

• De stapels administratie die klaarliggen. Daartussen een dringende betaling, maar evengoed tien reclamefolders die niks betekenen. Je oog kan het verschil niet maken, het ziet gewoon: stapels, taken, onafgewerkt.
• De kleerkast die overloopt, volledig vol is om een plek te geven aan alle kleren, waardoor de was opbergen lastig en dus uitgesteld wordt, maar altijd wel bovenaan je lijstje blijft staan. 
• Het speelgoed dat altijd en overal rondslingert. Lego, poppen, autootjes, dopjes van stiften, restjes touw, papiersnippers, en de constante struggle met je kinderen om op te ruimen. Dat werkt op je gemoed. Dat werkt op de sfeer in huis. (lees ook waarom minder speelgoed vaak meer rust geeft).

Visuele rust creëren begint niet met opruimen, het begint met kiezen

De reflex is: dan moet ik dus meer opruimen, meer opbergen, een ander systeem bedenken. Maar visuele rust ontstaat niet door alles netjes te stapelen. Ze ontstaat door bewust minder in je blikveld toe te laten. Dat is een ander proces dan opruimen. Het start met kiezen wat je huis (en je gezin) eigenlijk nog nodig heeft.

Ruimte vervangt stilte niet. Maar het zorgt er wel voor dat je het lawaai beter kan verdragen. Wanneer je niet bezig moet zijn met opruimen en je huishouden lichter en eenvoudiger is, dan komt er tijd om de stilte op te zoeken. Wanneer je spullen je minder kosten, kan je misschien ook wat gaan knippen in je werkuren — en dan heb je misschien een halve dag per week voor jezelf thuis om je helemaal te wentelen in stilte.

Waar in jouw huis zou een beetje meer leegte, een beetje meer visuele rust kunnen geven?

Wil je het praktisch aanpakken? In '3 stappen naar meer rust in huis' lees je hoe je dat concreet opbouwt.

Visuele rust creëren vraagt geen grote reset van je hele huis. Het vraagt vooral dat je anders leert kijken naar wat je al hebt, en makkelijker keuzes leert maken over wat blijft en wat gaat. Daarvoor maakte ik de WegWijzer: een gratis hulpmiddel dat je dáárbij helpt, tijdens het ontspullen zelf.